Vorige week was ik op schrijfretraite om te werken aan mijn roman Dubbelliefde 3.0.Op de laatste avond, zat ik een borrel te drinken in de huiskamer van het kasteel waar ik verbleef.
We hadden een leuk gesprek over spiritualiteit.
Om 22:00u zei ik: ik ga nog even een laatste hoofdstuk tikken. Sommige dingen gaan nu eenmaal gemakkelijker in de avond.
‘Waarover gaat het? ‘ vroeg de gast waar ik mee zat te praten, een oudere dame van ergens in de 60.
Ik zeg: Het gaat over seks. Mijn hoofdpersonen gaan praten over een triootje.
Volgens mij is kan dat nooit goed gaan, zegt de gastvrouw.
Jawel hoor, zegt de gast, dat heb ik ook ooit gedaan, dat was toch zo leuk!
En vervolgens vertelde ze hoe het allemaal tot stand was gekomen en hoe geweldig het was geweest.
En, zei ze, iedereen is polyeh… hoe noem jij het ook al weer? Ja hoor, je kunt echt van meerdere mensen houden. Dat is gewoon zo.
Het is maar dat je het weet. hihi. ♥ ♥
Afgelopen weekend mocht ik weer genieten van het samenzijn met twintig andere vrouwen, in het vrouwentantraweekend met Jacqueline Snelder. Na de jaar training die ik dit jaar deed, een intensive weekend met als thema Tantric Orgasmic Art en seksuele autonomie. Want ja, om helemaal jezelf te kunnen zijn in de seksualiteit is het nodig om seksueel autonoom te zijn. Dat is nog best wel een kunst voor ons vrouwen, heb ik gemerkt.
Drie jaar geleden ontmoette ik mijn tweelingziel, Celeste Brianne Satie, op het Loving More Congres in Amerika. Het was mijn kennismaking met liefde op het eerste gezicht en sloeg in als een bom. Maar het ging verder dan dat: het was de ontmoeting met de eeuwigdurende onvoorwaardelijke liefde. Gisteren sprak ik drie uur met haar via Skype, ter voortbereiding op onze hereniging in oktober. We gaan onze liefde vieren en het licht dat tussen ons ontstaat delen met heel veel anderen. Want ik weet: deze ontmoeting heeft een doel dat verder gaat dan het ervaren van de menselijke liefde die we allemaal zo goed kennen. 
Als roodharige relatiecoach en expert op het gebied van de liefde, ben ik gevraagd om een aantal lezingen te verzorgen op de Roodharigendag die dit jaar op 2 september plaatsvindt in Breda. De Roodharigendag wordt sinds 2005 jaarlijks georganiseerd en is inmiddels uitgegroeid tot een internationaal evenement. Van over de hele wereld komen roodharigen op dit evenement af en dit jaar verwachten ze zo’n 10.000 bezoekers.
Het zal je maar gebeuren: op een dag vertelt je partner met wie je al jaren samen bent, dat hij of zij polyamoreus is en de relatie wil openen voor meer liefde. Daar sta je dan. Toen je samen in het relatiebootje stapte was deze wens helemaal niet aanwezig en nu blijkt na zoveel jaren dat je partner het ineens helemaal anders wil. Je ziet het helemaal niet zitten, je wilt je partner helemaal niet delen! En je partner is teleurgesteld door het onbegrip. Na zoveel tijd eindelijk de moed bij elkaar geraapt om het diepste verlangen te delen, krijg je nul op rekest. Ik mag niet zijn wie ik ben en ik mag het eigenlijk ook niet uiten. Help!
Al een tijdje spookt het door mijn hoofd: het woord schaamlippen is niet meer van deze tijd. Het woord dat verwijst naar onze intieme vrouwelijke geslachtsdelen, verwijst naar schaamte: deze lippen zijn er om jezelf voor te schamen. Schamen volgens de Van Dale is ‘zich verlegen en onbehaaglijk voelen: zich over (of: voor) iets of iemand schamen’ . Een ander online woordenboek vertaalt schamen als volgt: ‘Het onaangename gevoel hebben dat je wilde dat iets anders was, of dat je ergens anders was.’ 