Zien en gezien worden. We hebben elkaar nodig als spiegels om elkaar te kunnen zien. Veel mensen die zich niet gezien of gehoord voelen, projecteren dit op een ander. Hij of zij hoort ons niet, de ander erkent ons niet in onze wezenskern. We worden boos of verdrietig of we reageren ons op een andere manier af op een ander. Het is een onderdeel van het mens-zijn met het hart als onze motor en het centrum van onze ziel.
Geven en nemen
In de horizontale as die door je hart naar je armen loopt, waarin uitdrukking wordt gegeven aan geven en nemen, kun je ervaren dat wat jij geeft, niet gezien of ontvangen wordt door de ander. Maar we zijn in die zin spiegels voor elkaar. Wat we de ander verwijten, is meestal een stuk in onszelf wat we zelf doen maar waar we ons niet bewust van zijn, of het is juist dat waar we zelf naar verlangen. Om ons bewust te worden waar ons verlangen ligt, hebben we anderen nodig om ons dat te laten ontdekken. Dat kan in de negatieve zin zijn doordat we een tekort ervaren, maar het kan ook in de positieve zin zijn doordat we de erkenning voelen via een ander, omdat we ons geaccepteerd voelen, of gehoord voelen. [Lees meer…]
Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. We hebben onze eigen waarden en normen in liefde delen en ondervinden er hinder van als de ander niet doet wat hij of zij zegt. In liefde delen zijn afspraken maken met elkaar van belang zodat het speelveld naar buiten en elkaar toe duidelijk is. Buiten dat is een goede communicatie onontbeerlijk. Wat moet je geloven? Wat iemand doet of wat iemand zegt? En hoe kun je nu congruent communiceren?
Jouw geliefden kunnen jou van alles spiegelen en vaak zijn we gewend de verantwoordelijkheid voor ons geluk in handen van onze partners te leggen. Maar zij kunnen nooit verantwoordelijk zijn voor wat jij te leren of te transformeren hebt. Hun taak is om jou te spiegelen. Wat heb jij te leren? Is het grenzen stellen, jezelf uitspreken, kleur durven bekennen, je plek innemen of jezelf groter of juist kleiner durven maken en daarmee de ander ruimte geven zichzelf te zijn? 
Veel mensen die in een relatie zitten met hun onbereikbare tweelingziel, ervaren regelmatig perioden van heftige emoties. Vaak zijn dit gevoelens van onmacht, extreme woede, schuldgevoelens en schaamte. De trek naar elkaar is magisch en onweerstaanbaar sterk waardoor het soms lijkt alsof je volledig wilsonbekwaam bent. Uiteraard komt dit ook in gewone liefdesrelaties voor als jij steeds degene bent die alsmaar geeft, je verlangens ontkent en jezelf daarmee geweld aandoet. Dan ben je in handen gevallen van je innerlijke slaaf of slavin en is het tijd om er afscheid van te nemen. 
In mijn coachpraktijk zie ik vooral mensen worstelen in een mono-poly relatie: monogaam zijn en leven met een polyamoreuze partner of andersom. Voor beiden is het lastig en veel mensen vinden het ontzettend moeilijk om zich in te leven in de belevingswereld van de ander. Vaak ontstaan conflicten, innerlijk of in de relatie. De monogame vraagt zich af of hij of zij wel goed genoeg is, immers: anders had mijn partner wel genoeg aan mij. De polyamoreuze voelt zich klemgezet, opgesloten en verlangt naar meer vrijheid. Gevoelens van liefde die erom vragen te mogen stromen worden een halt toe geroepen. Ze wijzen naar elkaar voor de oplossing. Als de ander nu maar eens… dan voelde ik nu niet zoveel pijn!
Het overnemen van gevoelens van anderen is iets wat veel HSP-ers doen of mensen die in verbinding staan met hun tweelingziel. Ze hebben hun hart wagenwijd openstaan, in verbinding met de wereld om hen heen. Ook ik heb dat.