Helderheid en steun bij meer Liefde(s)
De poort naar wonderland
Gaat nu open
We zetten onze kappen af
We maken ons zichtbaar
We worden mens in plaats van
Zombies die
Gedwongen waren te overleven.
Licht mijn kind,
Geef licht
laat de stralen van je hart schijnen
En geef het aan jezelf
En aan je omgeving
Het verleden achterlatend
De toekomst in
Vandaag in het nu.
You are your light.
Ieder mens wil het liefste gelukkig en blij zijn. Lastige emoties als boosheid, onmacht, frustratie en erger nog: depressie, wil niemand graag voelen. Dus doen we er alles aan om dat te vermijden. Als emotionele zelfzorg verandert in emotionele intimidatie is er sprake van controledrang, over zichzelf of over de situatie. Iemand wil voor honderd procent volgens zijn of haar waarheid leven en als de gekoppelde keuzes die hieraan ten grondslag liggen, de partner emotioneel diep raken, is dat van hem of haar. In wezen is dat ook zo, maar het houdt direct de spiegel van de keerzijde in: je verlangt er dan naar dat de ander zich voor honderd procent voegt naar jouw waarheid of verlangen.
Als dit niet kan, ga je uit contact of houdt de relatie op als jij radicaal gaat voor jouw verlangen. Bewust of onbewust ben je dan een krachtspel aan het spelen met elementen van macht en machtsmisbruik, met als doel controle. In een gezonde relatie doe je soms iets voor een ander, en soms iets voor jezelf. Zo bouw je samen een emotionele bankrekening op. De emotionele verbinding en intimiteit groeit hierdoor. Zeker als je honderd procent eerlijk durft te zijn over jouw verlangens en wat je voelt.
Als jij heel je leven de ander op de eerste plaats hebt gezet, kan het zijn dat je op een bepaald moment in je leven mag leren jezelf op de eerste plaats te zetten. Ieder mens wil een keer ervaren hoe het is het allerbelangrijkste te zijn. De schaduwzijde is dat je dus ook mag ervaren hoe het is om een keer het minst belangrijk te zijn. Hoe ga jij om met die kwetsbaarheid in jezelf? Kun jij op de kracht in jezelf terugvallen? [Lees meer…]
Op 8 maart 2011, op internationale vrouwendag, ontdekte ik een knobbel in mijn borst wat kanker bleek te zijn. Ik schreef er destijds over op mijn weblog en deze site. Aanvankelijk was ik ervan overtuigd dat ik zou genezen, maar toen mijn broer in diezelfde periode ook kanker bleek te hebben en binnen vier weken overleed, raakte ik in paniek. In contact met de diepe angst die ik toen voelde, zag ik dat het mijn ego was die ik zou verliezen als ik (ook) zou sterven. Door deze angst volledig te doorvoelen en door bewust te kiezen voor liefde in plaats van angst, kwam de rust terug in mij en ik belandde in de wereld van de spiritualiteit en het grote geheel.
Een nieuwe periode brak aan: de periode van het vrouwelijke, van leven in overgave, van verbinden en vertrouwen op iets groters dan mijzelf. Mijn broer was de eerste overleden ziel met wie ik vanuit de andere wereld contact had via gedachtekracht en zo ontdekte ik het bestaan van een hele nieuwe wereld die er voor mij was. Het systemisch werken wat ik al eerder gebruikte als coach, kreeg een nieuwe dynamiek doordat ik gaven begon te ontwikkelen als helderziendheid, helderhorendheid en heldervoelendheid. Ik ontdekte dat er een heel team was die me steunde bij mijn helingswerk. [Lees meer…]
Trauma energie bevrijden door het inzetten van onvoorwaardelijke liefde en helende seksualiteit. Traumatische zielendelen bevrijden. Ik ontdekte het de afgelopen jaren in vrijages met tweelingzielen of zielsgeliefden. Ik mocht terugkijken naar vorige levens waarin vreselijke dingen waren gebeurd, maar ook waarbij we elkaar hadden geholpen om onszelf te bevrijden en te helen. Het opnieuw doorleven van alle emoties, bracht heling van lichaam, geest en ziel. De dood als bevrijding, wordt dan een geboorte in een ander leven. [Lees meer…]
Als je als kind niet krijgt waar je naar verlangt of wat je nodig hebt, neem je soms een kinderlijk besluit. Je neemt je voor om het later anders te doen, zodat anderen de pijn niet hoeven te ervaren die jij op dat moment als kind ervaart. Met het nemen van het besluit, zet je een intentie voor de toekomst en daarmee ervaar je de kracht in jezelf en creëer je hoop voor de toekomst. Want in het nu zijn is te moeilijk.
‘Als ik later groot ben zal ik vader en moeder voor iedereen zijn en ik zal lief voor hen zijn.’
De kracht van het vrouwelijke: je hart wagenwijd openzetten en tijdreizen, terug het verleden in. Ontvangen wat zich aandient en wat gezien wil worden. Dat is wat ik vandaag in de trein heel even doe, naar aanleiding van een gesprek met een client en diens kinderlijk besluit.
Soms nemen we als kind een besluit dat een grote impact krijgt op ons leven. Het wordt dan een besluit vanuit onze ziel. In de trein nodigen mijn gidsen me uit naar het besluit vanuit mijn kindertijd te kijken. Dan zie ik het filmpje wat bij het kinderlijk besluit hoort:
Met Pasen vieren we de wederopstanding van Jezus, die na te zijn verraden en gekruisigd, opstond uit de dood en zijn lichaam meenam naar een andere wereld. Pasen als het einde van de ontkenning van het licht in ons, het einde van het duister. We vieren het licht en de geboorte van de lente. Een nieuw leven!
Niet voor iedereen is er de Paasvreugde. Gezinnen die uit elkaar zijn gevallen of dreigen te vallen, mensen die verlaten zijn door hun geliefde, mensen die verlangen naar een partner en bij wie het maar niet wil lukken vanwege dynamieken van verlatings- en bindingsangst.
We trekken partners aan die resoneren met onze oude wonden en storten ons vol overgave op de liefde. Hier ben ik, ik zie jou als mijn andere zelf, jij bent mijn spiegel. Hier heb je me helemaal zoals ik ben. Omarm me, omhels me, heb me lief zoals ik jou volledig liefheb. We stoten partners af, want ze komen te dichtbij. Ik wil ruimte om te ademen, om mezelf te kunnen zijn, ik wil de wereld in, nieuwe dingen ontdekken, ik wil vrijheid, ik wil het allemaal zelf bepalen! [Lees meer…]
Wie in een tweelingzielen relatie belandt, herkent vast de emoties van macht en onmacht. Dit lijkt bijna haaks te staan op de onweerstaanbare aantrekkingskracht, de synchroniciteit, het grote hartsverlangen en de onvoorwaardelijke liefde die je voor elkaar voelt waarbij je tijdens het samenzijn kunt vervallen in de eenheid met elkaar en het grote geheel.
De hemel en aarde verenigd, de hemel op aarde leven betekent eren dat beide ervaringen bestaan. In ons 3D lichaam zijn er emoties, zijn er verlangens om te creëren en komen we in opstand als persoonlijke grenzen overschreden worden. [Lees meer…]
Vandaag komen verschillende verdrieten bij elkaar, zo lijkt het. Het lukt me niet om mijn tranen binnen te houden. Dus laat ik ze maar lekker stilletjes over mijn wangen glijden, hier in het restaurant van villa Vennendal. Ik ben hier alleen, om de plek te ervaren voor een werk-transformatie-weekend met stellen. Het was gepland voor dit weekend en het wordt nu ergens in de toekomst.
Vandaag was de crematie van mijn tante. Ze had net als ik geen kinderen en was vroeger veel in ons gezin, samen met haar man / mijn oom, en we logeerden ook vaak bij hen. Als schrijfster van de familie mocht ik haar levensloop opschrijven en voorlezen, mede aan de hand van mijn jeugdherinneringen. Het bracht me terug in de tijd en vandaag voel ik me weer een klein verdrietig meisje dat niet begrijpt hoe grote mensen met moeilijke dingen als de dood, omgaan.
Vannacht droomde ik over mijn overleden broer Jan. Dat was een hele tijd geleden en het voelde als een levensechte ontmoeting. Een overleden vriend was er ook. Hij wilde me tot iets dwingen wat ik niet wilde, en daarop trok hij me mee en liet hij me zien hoe goed hij op mensen kon schieten. Een stukje machtsvertoon. Mijn broer verliet ons op dat moment en ik werd verward wakker, me afvragend waarom ik dit juist vandaag gedroomd had.
Bij het voorlezen tijdens de afscheidsdienst, was er een herinnering over mijn tante die me ooit als klein meisje vroeg of ik niet bij hen wilde komen wonen, dan kon ik logeren bij mijn broers en zusjes. Mijn ouders hadden immers vijf kinderen en zij hadden er geen. Zo was het toch eerlijker verdeeld? Ik schoot ter plekke plotseling vol. Ik besloot destijds als klein meisje na twee dagen serieuze overweging, dat ik mijn broers en zussen niet zo lang wilde missen, hoe zielig ik het ook vond voor mijn tante. En op het moment dat ik het voorlas was er ineens het besef dat ik mijn broer nu al zeven jaar lang toch moet missen. Dat hij er niet meer is en dat ik hem nooit meer in levende lijve zal zien. Leven houdt blijkbaar ook in, dat ondanks welke keuze je ook maakt, je soms afscheid van elkaar moet nemen. Wat de leukste anekdote had moeten zijn werden diepe tranen van gemis. Ik had moeite om weer in mijn kracht te komen om verder te kunnen lezen.
Vandaag is de tweede crematie sinds het overlijden van mijn vader, nu anderhalf jaar geleden. En het is de derde keer dat ik de wond van de pijn in mijn hart weer voel van mijn polyamoreuze exgeliefde en zijn metamour, die hadden bedacht om op de avond van de crematie van mijn vader samen te willen zijn ipv mij te supporten. Mijn hart verscheurde toen hij het me zei, vlak voor dat we naar Limburg afreisden. Ik had letterlijk fysieke pijn in mijn hart en werd met een smak in de aardse realiteit gegooid en op mezelf teruggeworpen. Ademen, ademen, zei ik tegen mezelf met mijn handen op mijn hart en onderbuik, want de focus moest terug naar het afscheid van mijn vader. Ik moest immers een paar uur later voorlezen in de kerk en handen schudden van familieleden. Ik moest mezelf bij elkaar houden. Ademen, Leonie, ademen! Je kunt het zelf!
Soms is liefde niet wat het lijkt.
Nadat ik protesteerde kwam het na veel gedoe ’toch nog goed’ en sliep ik die nacht niet alleen. Maar de scheur in mijn hart is nooit goed geheeld, zo voel ik dat vandaag weer. Want ik begrijp het nog steeds niet. Was liefde juist ook niet dat je elkaar steunt op de momenten dat je het echt nodig hebt? Ik, die zo weinig vroeg en altijd zoveel ruimte gaf. Het voelde als een verkeerde ‘beloning’.
De tranen die ik vandaag huil, zijn ook vermengd met de tranen van toen. En hoe bizar ook, het zijn ook tranen van het gemis. Want ze zijn allebei uit mijn leven, en ik mis de momenten met hen dat ik wel die intense liefde met hen ervoer. Die waren er veel. Heel veel. Zo diep als met hen, had ik de liefde zelden ervaren. Er was ook zoveel moois geweest. Zielsgeliefden. Vorige levens. We kennen elkaar langer dan van dit leven alleen. Juist met diepe liefdes wil je samenzijn op momenten als deze, bij een aards afscheid. Althans, zo ervaar ik dat. Op zulke momenten voel ik weer hoeveel ik van hen houd. Ondanks alles.
Blijkbaar heb ik liefde en lijden ooit aan elkaar gekoppeld en wordt het tijd om dat voorgoed los te laten, bedenk ik me nu.
Want heel simpel, (zeg ik nu, bijna een jaar verder en alweer een tijd single), ik mis vandaag ook gewoon een aardse partner om mijn verdriet mee te delen, een schouder om op te rusten, een arm om me heen. Menselijke liefde. Ik ben niet alleen een eeuwige ziel die alles weet van onvoorwaardelijke liefde, ik zit ook in een 3D lichaam. Ik heb aardse behoeften en gevoelens. Die willen ook gezien, gevoeld en ervaren worden en zeker niet ontkend worden. Teruggeworpen in het verleden, door het afscheid van mijn tante. Blijkbaar wil er nog wat verdriet uit mijn lijf. Ik geef me er maar aan over.
De crematie van mijn tante confronteert me ook met mijn eigen alleen-zijn. Geen partner of geliefde. Geen kinderen die later voor me zorgen. ‘Wie zorgt er straks voor mij,’ piept een klein iel stemmetje. Ik! zegt de grote in mij glimlachend en vol vertrouwen. Het confronteert me opnieuw met oud zeer. Van het niet begrijpen hoe volwassenen omgaan met gevoelens van verdriet van verlies.
Toen mijn opa begraven werd toen ik acht was, begreep ik niet hoe mensen bij de koffietafel weer konden lachen. Mijn opa was dood! De man waar ik van hield! Er was geen volwassene die mijn ingehouden tranen zag of begreep. Niemand bij wie ik uit kon huilen. En ik voelde me alleen. Heel erg alleen tussen al die grijsaards met hun bier, jonge jenever en stinkende sigaren. Dus ging ik in mijn eentje buiten spelen omdat ik de wereld niet begreep. En ik snapte ook niet dat mijn moeder boos was omdat ik niet binnen bij de mensen wilde zijn.
Nu ben ik binnen, bij de mensen, in een warm en gezellig restaurant. Ze zitten allemaal aan hun eigen tafel, met hun eigen verhaal en hun eigen relaties. En terwijl ik dit allemaal opschrijf, mijn ‘verhaal’ met jullie deel, voel ik een klein vlammetje branden in mijn hart. Een vlammetje dat zegt dat verdriet tijdelijk is. Dat morgen alles weer anders voelt. Dat ieder mens een eigen weg heeft te gaan en dat niemand volmaakt is. Een vlammetje dat zegt dat liefde uiteindelijk heelt, ook mijn verdriet, en dat witte wijn soms erg lekker is. En dat schrijven en delen helpt. Want gedeelde smart is immers halve smart. En het vlammetje kent ook de vreugde van het liefde delen, dat soms juist dubbele vreugde geeft. Het vlammetje zegt ook dat niemand perfect is, ook ik niet en dat ik het ook niet hoef te zijn. En dat er liefde in overvloed is, om te beginnen in mijn eigen hart. En dat er altijd hulp en steun in overvloed is, zichtbaar of onzichtbaar.
En tot slot, deel ik een stukje over eeuwige liefde. Want de ziel van mijn oom en mijn vader waren bij mijn tante, toen we haar lichaam-in-kist achterlieten ik het crematorium. Mijn vader zweefde rechts van de kist, mijn oom en tante links. Na het overlijden van mijn oom, nu 35 jaar geleden, was er nooit meer een andere man in haar leven gekomen. Nu waren hun zielen en energie in elkaar vervlochten. Ze liet hem nooit meer los, zei ze tegen hem terwijl ze in mijn richting keek, wetende dat ik getuigde. Al een dag na haar overlijden hadden ze haar geleerd dat ze met mij via gedachtekracht kon communiceren. Mijn oom had op haar gewacht, alsof gisteren vandaag is en er nooit tijd of jaren tussen hadden gezeten. Hij zweeg en hij was er. Er waren geen woorden voor nodig. Het was alsof hij me wilde zeggen: liefde is wat je doet, niet wat je zegt. Hij keek me niet eens aan. Hij was er helemaal voor haar.
Liefde tot in de eeuwigheid, van ziel tot ziel. In het hier en nu, kussen het verleden en de toekomst elkaar in een eeuwige, tijdloze liefde.
Vrouwen, ken je kracht
Daal af naar de erkers van je ziel
en vind je eigen schat
jouw bestaansrecht,
jouw kern,
jouw uniciteit,
jouw liefde.
Je hoeft niet buiten jezelf te zoeken,
je mag verbinden met
alles wat er in jou leeft
en de vrijheid voelen
in alles wat je wilt ervaren,
ook in de liefde,
juist in de liefde.
Je hoeft niet alles te verdragen.
Je hoeft niet meer te dragen voor anderen.
Je hoeft niet meer alles
op jouw schouders te dragen.
Je mag ook rusten
en achterover leunen,
en de liefde ontvangen.
Van daaruit kun je
opnieuw geven aan de wereld.
Vanuit je hart,
in verbinding met
de liefdevolle kern die jij bent.
Niet alleen voor anderen
maar ook voor jezelf.
We doen het samen.
© Leonie Linssen, 8 maart 2018