Het zal je maar gebeuren: op een dag vertelt je partner met wie je al jaren samen bent, dat hij of zij polyamoreus is en de relatie wil openen voor meer liefde. Daar sta je dan. Toen je samen in het relatiebootje stapte was deze wens helemaal niet aanwezig en nu blijkt na zoveel jaren dat je partner het ineens helemaal anders wil. Je ziet het helemaal niet zitten, je wilt je partner helemaal niet delen! En je partner is teleurgesteld door het onbegrip. Na zoveel tijd eindelijk de moed bij elkaar geraapt om het diepste verlangen te delen, krijg je nul op rekest. Ik mag niet zijn wie ik ben en ik mag het eigenlijk ook niet uiten. Help!
Als mensen in een dergelijke situatie met elkaar gaan praten, ontstaat er in de eerste instantie vaak alleen paniek en chaos. Beide partners proberen elkaar duidelijk te maken hoe de vork in de steel zit. Vragen rijzen op: Hoe moet dit nu? Hoe zie je de toekomst voor je? Wat zou je willen? Waar liggen jouw grenzen? Hoe moet het met de kinderen? Wat vertellen we de omgeving? Kortom: door de grote hoeveel veranderingen zie je door de bomen het bos niet meer. Je voelt je beiden onbegrepen en gesprekken lijken alleen maar te leiden tot meer escalaties. Wat nu? [Lees meer…]
Al een tijdje spookt het door mijn hoofd: het woord schaamlippen is niet meer van deze tijd. Het woord dat verwijst naar onze intieme vrouwelijke geslachtsdelen, verwijst naar schaamte: deze lippen zijn er om jezelf voor te schamen. Schamen volgens de Van Dale is ‘zich verlegen en onbehaaglijk voelen: zich over (of: voor) iets of iemand schamen’ . Een ander online woordenboek vertaalt schamen als volgt: ‘Het onaangename gevoel hebben dat je wilde dat iets anders was, of dat je ergens anders was.’ 
